Emigrantka

Graham Short wygrawerował na ostrzu żyletki napis – „nothing is impossible" Dziewczynka o jasnych oczach, zapytała, czy mam życiowe motto . Odpowiedziałam bez chwili zastanowienia; wszystko jest możliwe , lub może jeszcze lepiej, nie ma rzeczy niemożliwych . Uśmiechnęła się do mnie. Patrzyłam na nią i myślałam, że właśnie również dlatego, tak głęboko wierzę w te słowa. Nie ma rzeczy niemożliwych; napisałam książkę, wydałam ją a teraz mogłam spotkać się z dziećmi, które ją przeczytały lub przeczytać chciały. Spotkałam się z młodymi czytelnikami ze szkoły podstawowej nr 28 we Wrocławiu. Patrzyłam w ich buzie, oczy, które jeszcze nie stawiają jutra pod znakiem zapytania. W tym wieku nie ma się wątpliwości. Jeszcze tak łatwo wstać i biec dalej. Mądrzy, odważni młodzi ludzie. Chciałam opowiedzieć im o tym, co robię, ale oni od razu zasypali mnie pytaniami. Chcieli wiedzieć i wiedzieć, jak, dlaczego, skąd i co będzie dalej? Pytali bez końca. Tak łatwo było ich przekonać, że...

Jeszcze kilka lat temu świat był o wiele większy. Wiem, jak to zabrzmiało, to bardzo oklepane zdanie, ale przecież jest w nim tak wiele prawdy. Jeszcze kilka lat temu ludzie byli znacznie dalej, choć wcale nie bardziej odlegli, wtedy również miejsca były bardziej oddalone. Wszystko zmieniło się dzięki inetrnetowi. Siadając na kanapie w jednej chwili mogę być gdzieś daleko, albo jeszcze dalej. Mogę czytać książki, których nie mam, oglądać seriale i pozwolić postaciom odpocząć, gdy tego zechcę. Jestem w stanie odwiedzać muzeum, do których zawsze chciałabym iść. Mogę wspinać się po górach, nawet nie ubierając butów, potrafię poznawać najdziwaczniejsze nazwy ptaków i roślin, nie kartkując opasłych tomów encyklopedii.   Od chwili powstania portali społecznościowych potrafię również spotykać się z ludźmi, których nie widziałam wiele lat oraz poznawać nowych. Mogę zobaczyć twarze dzieci z piaskownicy, które już dawno przestały być dziećmi. Zdołam porozmawiać z cioci...

Dla Lejdiz Magazine Od kiedy zaczęłam opowiadać o Holandii, bardzo chciałam napisać kilka słów na temat filmografii holenderskiej. Jednak jak można napisać kilka słów, gdy filmów jest tak wiele? Wybrać jeden film, czy może jednego aktora? Nadal nie wiem, ale jak to zwykle bywa, życie podpowiedziało mi, od czego mogę zacząć. W ostatnim czasie moje dzieci kilka razy obejrzały holenderskie filmy w polskiej telewizji. Poza treścią pochłonęło ich również wyszukiwanie nieścisłości w tłumaczeniach. A zatem, dziś chciałabym zaprosić czytelniczki Lejdiz przed telewizory. Opowiem Wam o trzech filmach, które z założenia przeznaczone są dla młodej publiczności, ale ja polecam je każdemu. Wybrałam akurat te, ponieważ wszystkie są dostępne w Polsce, a uściślając w polskiej telewizji satelitarnej. Pierwszy film to „Benek rozrabiaka” („Bennie Stout”) z 2011 w reżyserii Johana Nijenhuisa. Akcja rozgrywa się w czasie wielkiego kryzysu w latach 30 ubiegłego wieku. Tak, jak współcześnie my...

Prawie mięsiąc temu odbyła się premiera mojej pierwszej powieści.   "Wojna w Jangblizji. W Tamtym Świecie" W tym czasie wydarzyło się już wiele. „Agnieszka Steur wydała młodzieżową powieść fantasty, na którą polski rynek czekał od dawna. Talent autorki to odkrycie – cudowny powiew świeżości i radość dla miłośników gatunku. Nareszcie można z całą rozkoszą i uciechą zanurzyć się w świat tak precyzyjnie skonstruowany, że aż... realny! Steur dołożyła wszelkich starań, aby Jangblizja i jej mieszkańcy stali się dla odbiorcy czymś namacalnym, oczywistym. Każdy element tej książkowej krainy jest przemyślany, nic nie jest pozostawione przypadkowi.” Książki Zbójeckie „Czytając Wojnę w Jangblizji odniosłam wrażenie, że zamiarem Autorki było otworzenie czytelnikowi oczu na wiele spraw, których nie zauważamy na co dzień, żyjąc w pośpiechu i obok siebie. Nie dostrzegamy tego, jacy jesteśmy naprawdę. Ci fikcyjni bohaterowie mogą śmiało stać się naszym lustrzanym odbiciem. Podczas czyt...

Wczoraj, ktoś bardzo mądry powiedział mi, że sensem Świąt Bożego Narodzenia są   POKÓJ i SZCZĘŚCIE ! Wszystkim osobom, które odwiedzają mój blog, z głębi serca chciałabym właśnie tego życzyć.  To kolejne dwa słowa do moich "Słów do użytku wewnętrznego". Pokój , to ta chwila, która pozwala zasnąć, bez poczucia, że ktoś przez nas płacze. To moment zadumy nad tym, co nas nie dotyczy. To mały krok, który może w tej chwili jeszcze niewiele znaczyć, ale jutro, pojutrze, za rok zmieni czyjś świat. Pokój to spokój, to cisza, ale i ciepłe słowa najbliższych. To tysiące najzwyklejszych czynności wykonywanych bez strachu. Szczęście , to spełnienie marzeń, ale i ich niespełnienie, bo wtedy może wydarzy się coś jeszcze piękniejszego. To uśmiech dziecka. To kubek gorącej kawy. To światełka na choince i świergot ptaków. Szczęście to dłoń zaciśnięta na ramieniu, gdy po policzkach płyną łzy. Świadomość, że nie ma prawdziwego szczęścia, jeśli nie uszczęśliwia się innych. S...

Słowa niczym podróżni niosą ze sobą walizki znaczeń. Podobne tułaczom wyruszają w drogę, bardziej lub skromniej obładowane. Każde ma swój bagaż, bez względu na wagę czy długość Czasem jest to wielka torba, z przegródkami na każdą okazję, z ukrytymi znaczeniami, z niuansami nie do końca jasnymi. Czasami jest to po prostu papierowa torebka, w której prawie nic nie można schować. Słowo jak eteryczna mgła zawisa między nami i mogłabym przysiąc, że ma smak, ma kolor, dźwięk, który, mimo, że ucichł ,nadal dźwięczy. Niekiedy można je poczuć, niczym pieszczotę dłoni, ciepły pocałunek lub uderzenie pięści. Słowa gdzieś  się czają , gotowe by wypłynąć. Niekiedy wymykają się za szybko, a  czasami wymknie się tylko  co drugie. Mogą uratować życie, ale też je odebrać. Brzmią tak nad podziw cudownie w ojczystym języku. Gdy są tłumaczone,  stają się trochę niewymowne, już coś przed nami ukrywają. Słowa mogą być biedne, bo tak bardzo odarte z tego, co mogłyby przyni...

Agnieszka Steur Wojna w Jangblzji. W Tamtym Świecie www.wojnawjangblizji.com